ηὔχεις τις εἶναι τοῖσι χρήμασι σθένων·τὰ δʼ οὐδὲν εἰ μὴ βραχὺν ὁμιλῆσαι χρόνον.ἡ γὰρ φύσις βέβαιος, οὐ τὰ χρήματα.ἣ μὲν γὰρ αἰεὶ παραμένουσʼ αἴρει κακά·ὁ δʼ ὄλβος ἀδίκως καὶ μετὰ σκαιῶν ξυνὼνἐξέπτατʼ οἴκων, σμικρὸν ἀνθήσας χρόνον.ἃ δʼ ἐς γυναῖκας — παρθένῳ γὰρ οὐ καλὸνλέγειν — σιωπῶ, γνωρίμως δʼ αἰνίξομαι.ὕβριζες, ὡς δὴ βασιλικοὺς ἔχων δόμουςκάλλει τʼ ἀραρώς. ἀλλʼ ἔμοιγʼ εἴη πόσιςμὴ παρθενωπός, ἀλλὰ τἀνδρείου τρόπου.τὰ γὰρ τέκνʼ αὐτῶν Ἄρεος ἐκκρεμάννυται,τὰ δʼ εὐπρεπῆ δὴ κόσμος ἐν χοροῖς μόνον.ἔρρʼ, οὐδὲν εἰδὼς ὧν ἐφευρεθεὶς χρόνῳ