ἄλγιστα δʼ ᾤκεις, οὐ δοκῶν οἰκεῖν κακῶς·ᾔδησθα γὰρ δῆτʼ ἀνόσιον γήμας γάμον,μήτηρ δὲ σʼ ἄνδρα δυσσεβῆ κεκτημένη.ἄμφω πονηρὼ δʼ ὄντʼ ἀνῃρεῖσθον τύχηνκείνη τε τὴν σὴν καὶ σὺ τοὐκείνης κακόν.πᾶσιν δʼ ἐν Ἀργείοισιν ἤκουες τάδε·Ὁ τῆς γυναικός — οὐχὶ τἀνδρὸς ἡ γυνή.καίτοι τόδʼ αἰσχρόν, προστατεῖν γε δωμάτωνγυναῖκα, μὴ τὸν ἄνδρα· κἀκείνους στυγῶτοὺς παῖδας, ὅστις τοῦ μὲν ἄρσενος πατρὸςοὐκ ὠνόμασται, τῆς δὲ μητρὸς ἐν πόλει.ἐπίσημα γὰρ γήμαντι καὶ μείζω λέχητἀνδρὸς μὲν οὐδείς, τῶν δὲ θηλειῶν λόγος.ὃ δʼ ἠπάτα σε πλεῖστον οὐκ ἐγνωκότα,ηὔχεις τις εἶναι τοῖσι χρήμασι σθένων·τὰ δʼ οὐδὲν εἰ μὴ βραχὺν ὁμιλῆσαι χρόνον.ἡ γὰρ φύσις βέβαιος, οὐ τὰ χρήματα.ἣ μὲν γὰρ αἰεὶ παραμένουσʼ αἴρει κακά·ὁ δʼ ὄλβος ἀδίκως καὶ μετὰ σκαιῶν ξυνὼνἐξέπτατʼ οἴκων, σμικρὸν ἀνθήσας χρόνον.