λέγʼ, εἴ τι χρῄζεις, σύγγονʼ· ἀσπόνδοισι γὰρνόμοισιν ἔχθραν τῷδε συμβεβλήκαμεν.Ἠλέκτραεἶἑν· τίνʼ ἀρχὴν πρῶτά σʼ ἐξείπω κακῶν,ποίας τελευτάς; τίνα μέσον τάξω λόγον;καὶ μὴν διʼ ὄρθρων γʼ οὔποτʼ ἐξελίμπανονθρυλοῦσʼ ἅ γʼ εἰπεῖν ἤθελον κατʼ ὄμμα σόν,εἰ δὴ γενοίμην δειμάτων ἐλευθέρατῶν πρόσθε. νῦν οὖν ἐσμεν· ἀποδώσω δέ σοιἐκεῖνʼ ἅ σε ζῶντʼ ἤθελον λέξαι κακά.ἀπώλεσάς με κὠρφανὴν φίλου πατρὸςκαὶ τόνδʼ ἔθηκας, οὐδὲν ἠδικημένος,κἄγημας αἰσχρῶς μητέρʼ ἄνδρα τʼ ἔκτανεςστρατηλατοῦνθʼ Ἕλλησιν, οὐκ ἐλθὼν Φρύγας.ἐς τοῦτο δʼ ἦλθες ἀμαθίας ὥστʼ ἤλπισαςὡς ἐς σὲ ἐμὴν δὴ μητέρʼ οὐχ ἕξοις κακὴνγήμας, ἐμοῦ δὲ πατρὸς ἠδίκεις λέχη.ἴστω δʼ, ὅταν τις διολέσας δάμαρτά τουκρυπταῖσιν εὐναῖς εἶτʼ ἀναγκασθῇ λαβεῖν,δύστηνός ἐστιν, εἰ δοκεῖ τὸ σωφρονεῖνἐκεῖ μὲν αὐτὴν οὐκ ἔχειν, παρʼ οἷ δʼ ἔχειν.