νύμφαι πετραῖαι, πολλάκις με βουθυτεῖνκαὶ τὴν κατʼ οἴκους Τυνδαρίδα δάμαρτʼ ἐμὴνπράσσοντας ὡς νῦν, τοὺς δʼ ἐμοὺς ἐχθροὺς κακῶς— λέγων Ὀρέστην καὶ σέ. δεσπότης δʼ ἐμὸςτἀναντίʼ ηὔχετʼ, οὐ γεγωνίσκων λόγους,λαβεῖν πατρῷα δώματʼ. ἐκ κανοῦ δʼ ἑλὼνΑἴγισθος ὀρθὴν σφαγίδα, μοσχείαν τρίχατεμὼν ἐφʼ ἁγνὸν πῦρ ἔθηκε δεξιᾷ,κἄσφαξʼ ἐπʼ ὤμων μόσχον ὡς ἦραν χεροῖνδμῶες, λέγει δὲ σῷ κασιγνήτῳ τάδε·Ἐκ τῶν καλῶν κομποῦσι τοῖσι Θεσσαλοῖςεἶναι τόδʼ, ὅστις ταῦρον ἀρταμεῖ καλῶςἵππους τʼ ὀχμάζει· λαβὲ σίδηρον, ὦ ξένε,δεῖξόν τε φήμην ἔτυμον ἀμφὶ Θεσσαλῶν.ὁ δʼ εὐκρότητον Δωρίδʼ ἁρπάσας χεροῖν,ῥίψας ἀπʼ ὤμων εὐπρεπῆ πορπάματα,Πυλάδην μὲν εἵλετʼ ἐν πόνοις ὑπηρέτην,δμῶας δʼ ἀπωθεῖ· καὶ λαβὼν μόσχου πόδα,λευκὰς ἐγύμνου σάρκας ἐκτείνων χέρα·θᾶσσον δὲ βύρσαν ἐξέδειρεν ἢ δρομεὺς