λευκόν τε πρόσωπον ἀ-οῦς, τὰ δʼ ἕσπερα νῶτʼ ἐλαύ-νει θερμᾷ φλογὶ θεοπύρῳ,νεφέλαι δʼ ἔνυδροι πρὸς ἄρ-κτον, ξηραί τʼ Ἀμμωνίδες ἕ-δραι φθίνουσʼ ἀπειρόδροσοι,καλλίστων ὄμβρων Διόθεν στερεῖσαι.

Χορόςλέγεται, τὰν δὲ πί-στιν σμικρὰν παρʼ ἔμοιγʼ ἔχει,στρέψαι θερμὰν ἀέλιονχρυσωπὸν ἕδραν ἀλλά-ξαντα δυστυχίᾳ βροτεί-ῳ θνατᾶς ἕνεκεν δίκας.φοβεροὶ δὲ βροτοῖσι μῦ-