πατρίων ἀπὸ δωμάτων τάλαςἀλαίνων ἔβα.θεὸς αὖ θεὸς ἁμετέραν τις ἄγεινίκαν, ὦ φίλα.ἄνεχε χέρας, ἄνεχε λόγον, ἵει λιτὰςἐς θεούς, τύχᾳ σοι τύχᾳκασίγνητον ἐμβατεῦσαι πόλιν.Ὀρέστηςεἶἑν· φίλας μὲν ἡδονὰς ἀσπασμάτωνἔχω, χρόνῳ δὲ καὖθις αὐτὰ δώσομεν.σὺ δʼ, ὦ γεραιέ — καίριος γὰρ ἤλυθες — λέξον, τί δρῶν ἂν φονέα τεισαίμην πατρός;μητέρα τε κοινωνὸν ἀνοσίων γάμων;ἔστιν τί μοι κατʼ Ἄργος εὐμενὲς φίλων;ἢ πάντʼ ἀνεσκευάσμεθʼ, ὥσπερ αἱ τύχαι;τῷ ξυγγένωμαι; νύχιος ἢ καθʼ ἡμέραν;ποίαν ὁδὸν τραπώμεθʼ εἰς ἐχθροὺς ἐμούς;Πρέσβυςὦ τέκνον, οὐδεὶς δυστυχοῦντί σοι φίλος.εὕρημα γάρ τοι χρῆμα γίγνεται τόδε,κοινῇ μετασχεῖν τἀγαθοῦ καὶ τοῦ κακοῦ.σὺ δʼ — ἐκ βάθρων γὰρ πᾶς ἀνῄρησαι φίλοις