ὅμως δέ. — χαίρειν τοὺς ξένους προσεννέπω.Ὀρέστηςχαῖρʼ, ὦ γεραιέ. — τοῦ ποτʼ, Ἠλέκτρα, τόδεπαλαιὸν ἀνδρὸς λείψανον φίλων κυρεῖ;Ἠλέκτραοὗτος τὸν ἁμὸν πατέρʼ ἔθρεψεν, ὦ ξένε.Ὀρέστηςτί φῄς; ὅδʼ ὃς σὸν ἐξέκλεψε σύγγονον;Ἠλέκτραὅδʼ ἔσθʼ ὁ σώσας κεῖνον, εἴπερ ἔστʼ ἔτι.Ὀρέστηςἔα·τί μʼ ἐσδέδορκεν ὥσπερ ἀργύρου σκοπῶνλαμπρὸν χαρακτῆρʼ; ἢ προσεικάζει μέ τῳ;Ἠλέκτραἴσως Ὀρέστου σʼ ἥλιχʼ ἥδεται βλέπων.Ὀρέστηςφίλου γε φωτός. τί δὲ κυκλεῖ πέριξ πόδα;Ἠλέκτρακαὐτὴ τόδʼ εἰσορῶσα θαυμάζω, ξένε.Πρέσβυςὦ πότνιʼ, εὔχου, θύγατερ Ἠλέκτρα, θεοῖς.Ἠλέκτρατί τῶν ἀπόντων ἢ τί τῶν ὄντων πέρι;Πρέσβυςλαβεῖν φίλον θησαυρόν, ὃν φαίνει θεός.Ἠλέκτραἰδού· καλῶ θεούς. ἢ τί δὴ λέγεις, γέρον;Πρέσβυςβλέψον νυν ἐς τόνδʼ, ὦ τέκνον, τὸν φίλτατον.Ἠλέκτραπάλαι δέδορκα, μὴ σύ γʼ οὐκέτʼ εὖ φρονῇς.Πρέσβυςοὐκ εὖ φρονῶ ʼγὼ σὸν κασίγνητον βλέπων;Ἠλέκτραπῶς εἶπας, ὦ γεραίʼ, ἀνέλπιστον λόγον;