πυρᾶς δʼ ἐπʼ αὐτῆς οἶν μελάγχιμον πόκῳσφάγιον ἐσεῖδον αἷμά τʼ οὐ πάλαι χυθὲνξανθῆς τε χαίτης βοστρύχους κεκαρμένους.κἀθαύμασʼ, ὦ παῖ, τίς ποτʼ ἀνθρώπων ἔτληπρὸς τύμβον ἐλθεῖν· οὐ γὰρ Ἀργείων γέ τις.ἀλλʼ ἦλθʼ ἴσως που σὸς κασίγνητος λάθρᾳ,μολὼν δʼ ἐθαύμασʼ ἄθλιον τύμβον πατρός.σκέψαι δὲ χαίτην προστιθεῖσα σῇ κόμῃ,εἰ χρῶμα ταὐτὸν κουρίμης ἔσται τριχός·φιλεῖ γάρ, αἷμα ταὐτὸν οἷς ἂν ᾖ πατρός,τὰ πόλλʼ ὅμοια σώματος πεφυκέναι.Ἠλέκτραοὐκ ἄξιʼ ἀνδρός, ὦ γέρον, σοφοῦ λέγεις,εἰ κρυπτὸν ἐς γῆν τήνδʼ ἂν Αἰγίσθου φόβῳδοκεῖς ἀδελφὸν τὸν ἐμὸν εὐθαρσῆ μολεῖν.ἔπειτα χαίτης πῶς συνοίσεται πλόκος,ὁ μὲν παλαίστραις ἀνδρὸς εὐγενοῦς τραφείς,ὁ δὲ κτενισμοῖς θῆλυς; ἀλλʼ ἀμήχανον.πολλοῖς δʼ ἂν εὕροις βοστρύχους ὁμοπτέρουςκαὶ μὴ γεγῶσιν αἵματος ταὐτοῦ, γέρον.Πρέσβυςσὺ δʼ εἰς ἴχνος βᾶσʼ ἀρβύλης σκέψαι βάσιν