ὦ θύγατερ — ἄρτι γάρ σε πρὸς δόμοις ὁρῶ — ἥκω φέρων σοι τῶν ἐμῶν βοσκημάτωνποίμνης νεογνὸν θρέμμʼ ὑποσπάσας τόδεστεφάνους τε τευχέων τʼ ἐξελὼν τυρεύματα,παλαιόν τε θησαύρισμα Διονύσου τόδεὀσμῇ κατῆρες, μικρόν, ἀλλʼ ἐπεσβαλεῖνἡδὺ σκύφον τοῦδʼ ἀσθενεστέρῳ ποτῷ.ἴτω φέρων τις τοῖς ξένοις τάδʼ ἐς δόμους·ἐγὼ δὲ τρύχει τῷδʼ ἐμῶν πέπλων κόραςδακρύοισι τέγξας ἐξομόρξασθαι θέλω.Ἠλέκτρατί δʼ, ὦ γεραιέ, διάβροχον τόδʼ ὄμμʼ ἔχεις;μῶν τἀμὰ διὰ χρόνου σʼ ἀνέμνησεν κακά;ἢ τὰς Ὀρέστου τλήμονας φυγὰς στένειςκαὶ πατέρα τὸν ἐμόν, ὅν ποτʼ ἐν χεροῖν ἔχωνἀνόνητʼ ἔθρεψας σοί τε καὶ τοῖς σοῖς φίλοις;Πρέσβυςἀνόνηθʼ· ὅμως δʼ οὖν τοῦτό γʼ οὐκ ἠνεσχόμην.ἦλθον γὰρ αὐτοῦ πρὸς τάφον πάρεργʼ ὁδοῦκαὶ προσπεσὼν ἔκλαυσʼ ἐρημίας τυχών,σπονδάς τε, λύσας ἀσκὸν ὃν φέρω ξένοις,ἔσπεισα, τύμβῳ δʼ ἀμφέθηκα μυρσίνας.