εἰ γάρ νιν ἔσχεν ἀξίωμʼ ἔχων ἀνήρ,εὕδοντʼ ἂν ἐξήγειρε τὸν Ἀγαμέμνονοςφόνον δίκη τʼ ἂν ἦλθεν Αἰγίσθῳ τότε.ἣν οὔποθʼ ἁνὴρ ὅδε — σύνοιδέ μοι Κύπρις — ᾔσχυνεν εὐνῇ· παρθένος δʼ ἔτʼ ἐστὶ δή.αἰσχύνομαι γὰρ ὀλβίων ἀνδρῶν τέκναλαβὼν ὑβρίζειν, οὐ κατάξιος γεγώς.στένω δὲ τὸν λόγοισι κηδεύοντʼ ἐμοὶἄθλιον Ὀρέστην, εἴ ποτʼ εἰς Ἄργος μολὼνγάμους ἀδελφῆς δυστυχεῖς ἐσόψεται.ὅστις δέ μʼ εἶναί φησι μῶρον, εἰ λαβὼννέαν ἐς οἴκους παρθένον μὴ θιγγάνω,γνώμης πονηροῖς κανόσιν ἀναμετρούμενοςτὸ σῶφρον ἴστω καὐτὸς αὖ τοιοῦτος ὤν.Ἠλέκτραὦ νὺξ μέλαινα, χρυσέων ἄστρων τροφέ,ἐν ᾗ τόδʼ ἄγγος τῷδʼ ἐφεδρεῦον κάρᾳφέρουσα πηγὰς ποταμίας μετέρχομαι — οὐ δή τι χρείας ἐς τοσόνδʼ ἀφιγμένη,ἀλλʼ ὡς ὕβριν δείξωμεν Αἰγίσθου θεοῖς — γόους τʼ ἀφίημʼ αἰθέρʼ ἐς μέγαν πατρί.