μήτηρ δʼ ἐμὴ Φρυγίοισιν ἐν σκυλεύμασινθρόνῳ κάθηται, πρὸς δʼ ἕδραισιν Ἀσίδεςδμωαὶ στατίζουσʼ, ἃς ἔπερσʼ ἐμὸς πατήρ,Ἰδαῖα φάρη χρυσέαις ἐζευγμέναιπόρπαισιν. αἷμα δʼ ἔτι πατρὸς κατὰ στέγαςμέλαν σέσηπεν, ὃς δʼ ἐκεῖνον ἔκτανεν,ἐς ταὐτὰ βαίνων ἅρματʼ ἐκφοιτᾷ πατρί,καὶ σκῆπτρʼ ἐν οἷς Ἕλλησιν ἐστρατηλάτειμιαιφόνοισι χερσὶ γαυροῦται λαβών.Ἀγαμέμνονος δὲ τύμβος ἠτιμασμένοςοὔπω χοάς ποτʼ οὐδὲ κλῶνα μυρσίνηςἔλαβε, πυρὰ δὲ χέρσος ἀγλαϊσμάτων.μέθῃ δὲ βρεχθεὶς τῆς ἐμῆς μητρὸς πόσιςὁ κλεινός, ὡς λέγουσιν, ἐνθρῴσκει τάφῳπέτροις τε λεύει μνῆμα λάινον πατρός,καὶ τοῦτο τολμᾷ τοὔπος εἰς ἡμᾶς λέγειν·ποῦ παῖς Ὀρέστης; ἆρά σοι τύμβῳ καλῶςπαρὼν ἀμύνει; — ταῦτʼ ἀπὼν ὑβρίζεται.ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, ἱκετεύω σʼ, ἀπάγγειλον τάδε.πολλοὶ δʼ ἐπιστέλλουσιν, ἑρμηνεὺς δʼ ἐγώ,