ἔνεστι δʼ οἶκτος ἀμαθίᾳ μὲν οὐδαμοῦ,σοφοῖσι δʼ ἀνδρῶν· καὶ γὰρ οὐδʼ ἀζήμιονγνώμην ἐνεῖναι τοῖς σοφοῖς λίαν σοφήν.Χορόςκἀγὼ τὸν αὐτὸν τῷδʼ ἔρον ψυχῆς ἔχω.πρόσω γὰρ ἄστεως οὖσα τἀν πόλει κακὰοὐκ οἶδα, νῦν δὲ βούλομαι κἀγὼ μαθεῖν.Ἠλέκτραλέγοιμʼ ἄν, εἰ χρή — χρὴ δὲ πρὸς φίλον λέγειν — τύχας βαρείας τὰς ἐμὰς κἀμοῦ πατρός.ἐπεὶ δὲ κινεῖς μῦθον, ἱκετεύω, ξένε,ἄγγελλʼ Ὀρέστῃ τἀμὰ καὶ κείνου κακά,πρῶτον μὲν οἵοις ἐν πέπλοις αὐλίζομαι,πίνῳ θʼ ὅσῳ βέβριθʼ, ὑπὸ στέγαισί τεοἵαισι ναίω βασιλικῶν ἐκ δωμάτων,αὐτὴ μὲν ἐκμοχθοῦσα κερκίσιν πέπλους,ἢ γυμνὸν ἕξω σῶμα κἀστερήσομαι,αὐτὴ δὲ πηγὰς ποταμίους φορουμένη,ἀνέορτος ἱερῶν καὶ χορῶν τητωμένη.ἀναίνομαι γυναῖκας οὖσα παρθένος,ἀναίνομαι δὲ Κάστορʼ, ᾧ πρὶν ἐς θεοὺςἐλθεῖν ἔμʼ ἐμνήστευον, οὖσαν ἐγγενῆ.