θὲς τόδε τεῦχος ἐμῆς ἀπὸ κρατὸς ἑ-λοῦσʼ, ἵνα πατρὶ γόους νυχίουςἐπορθροβοάσω,ἰαχάν, Ἀΐδα μέλος,Ἀΐδα, πάτερ, σοικατὰ γᾶς ἐνέπω γόουςοἷς ἀεὶ τὸ κατʼ ἦμαρδιέπομαι, κατὰ μὲν φίλανὄνυχι τεμνομένα δέρανχέρα τε κρᾶτʼ ἐπὶ κούριμοντιθεμένα θανάτῳ σῷ.

Ἠλέκτρααἶ αἶ, δρύπτε κάρα·οἷα δέ τις κύκνος ἀχέταςποταμίοις παρὰ χεύμασινπατέρα φίλτατον καλεῖ,ὀλόμενον δολίοις βρόχωνἕρκεσιν, ὣς σὲ τὸν ἄθλιον,πάτερ, ἐγὼ κατακλαίομαι,

Ἠλέκτραλουτρὰ πανύσταθʼ ὑδρανάμενον χροῒκοίτᾳ ἐν οἰκτροτάτᾳ θανάτου.