ἔμβα, ἔμβα, κατακλαίουσα·ἰώ μοί μοι.τίνα πόλιν, τίνα δʼ οἶκον, ὦτλᾶμον σύγγονʼ, ἀλατεύειςοἰκτρὰν ἐν θαλάμοις λιπὼνπατρῴοις ἐπὶ συμφοραῖςἀλγίσταισιν ἀδελφάν;ἔλθοις τῶνδε πόνων ἐμοὶτᾷ μελέᾳ λυτήρ,ὦ Ζεῦ Ζεῦ, πατρί θʼ αἱμάτωνἐχθίστων ἐπίκουρος, Ἄρ-γει κέλσας πόδʼ ἀλάταν.

Ἠλέκτραθὲς τόδε τεῦχος ἐμῆς ἀπὸ κρατὸς ἑ-λοῦσʼ, ἵνα πατρὶ γόους νυχίους