Ἑλένης τε καὶ σοῦ, δύο δʼ ἔφυτε συγγόνω,ἄμφω ματαίω Κάστορός τʼ οὐκ ἀξίω.ἣ μὲν γὰρ ἁρπασθεῖσʼ ἑκοῦσʼ ἀπώλετο,σὺ δʼ ἄνδρʼ ἄριστον Ἑλλάδος διώλεσας,σκῆψιν προτείνουσʼ, ὡς ὑπὲρ τέκνου πόσινἔκτεινας· οὐ γάρ σʼ ὡς ἔγωγʼ ἴσασιν εὖ.ἥτις, θυγατρὸς πρὶν κεκυρῶσθαι σφαγάς,νέον τʼ ἀπʼ οἴκων ἀνδρὸς ἐξωρμημένου,ξανθὸν κατόπτρῳ πλόκαμον ἐξήσκεις κόμης.γυνὴ δʼ, ἀπόντος ἀνδρός ἥτις ἐκ δόμωνἐς κάλλος ἀσκεῖ, διάγραφʼ ὡς οὖσαν κακήν.οὐδὲν γὰρ αὐτὴν δεῖ θύρασιν εὐπρεπὲςφαίνειν πρόσωπον, ἤν τι μὴ ζητῇ κακόν.μόνη δὲ πασῶν οἶδʼ ἐγὼ σʼ Ἑλληνίδων,