λευκὴν διήμησʼ Ἰφιγόνης παρηΐδα.κεἰ μὲν πόλεως ἅλωσιν ἐξιώμενος,ἢ δῶμʼ ὀνήσων τἄλλα τʼ ἐκσῴζων τέκνα,ἔκτεινε πολλῶν μίαν ὕπερ, συγγνώστʼ ἂν ἦν·νῦν δʼ οὕνεχʼ Ἑλένη μάργος ἦν ὅ τʼ αὖ λαβὼνἄλοχον κολάζειν προδότιν οὐκ ἠπίστατο,τούτων ἕκατι παῖδʼ ἐμὴν διώλεσεν.ἐπὶ τοῖσδε τοίνυν καίπερ ἠδικημένηοὐκ ἠγριώμην οὐδʼ ἂν ἔκτανον πόσιν·ἀλλʼ ἦλθʼ ἔχων μοι μαινάδʼ ἔνθεον κόρηνλέκτροις τʼ ἐπεισέφρηκε, καὶ νύμφα δύοἐν τοῖσιν αὐτοῖς δώμασιν κατείχομεν.μῶρον μὲν οὖν γυναῖκες, οὐκ ἄλλως λέγω·ὅταν δʼ, ὑπόντος τοῦδʼ, ἁμαρτάνῃ πόσιςτἄνδον παρώσας λέκτρα, μιμεῖσθαι θέλειγυνὴ τὸν ἄνδρα χἅτερον κτᾶσθαι φίλον.κἄπειτʼ ἐν ἡμῖν ὁ ψόγος λαμπρύνεται,οἱ δʼ αἴτιοι τῶνδʼ οὐ κλύουσʼ ἄνδρες κακῶς.εἰ δʼ ἐκ δόμων ἥρπαστο Μενέλεως λάθρᾳ,κτανεῖν μʼ Ὀρέστην χρῆν, κασιγνήτης πόσιν