σμικρὸν γέρας, καλὸν δὲ κέκτημαι δόμοις.Ἠλέκτραοὔκουν ἐγώ — δούλη γὰρ ἐκβεβλημένηδόμων πατρῴων δυστυχεῖς οἰκῶ δόμους — μῆτερ, λάβωμαι μακαρίας τῆς σῆς χερός;Κλυταιμήστραδοῦλαι πάρεισιν αἵδε, μὴ σύ μοι πόνει.Ἠλέκτρατί δʼ; αἰχμάλωτόν τοί μʼ ἀπῴκισας δόμων,ᾑρημένων δὲ δωμάτων ᾑρήμεθα,ὡς αἵδε, πατρὸς ὀρφαναὶ λελειμμέναι.Κλυταιμήστρατοιαῦτα μέντοι σὸς πατὴρ βουλεύματαἐς οὓς ἐχρῆν ἥκιστʼ ἐβούλευσεν φίλων.λέξω δὲ καίτοι δόξʼ ὅταν λάβῃ κακὴγυναῖκα, γλώσσῃ πικρότης ἔνεστί τις.ὡς μὲν παρʼ ἡμῖν, οὐ καλῶς· τὸ πρᾶγμα δὲμαθόντας, ἢν μὲν ἀξίως μισεῖν ἔχῃ,στυγεῖν δίκαιον· εἰ δὲ μή, τί δεῖ στυγεῖν;ἡμᾶς ἔδωκε Τυνδάρεως τῷ σῷ πατρί,οὐχ ὥστε θνῄσκειν, οὐδʼ ἃ γειναίμην ἐγώ.κεῖνος δὲ παῖδα τὴν ἐμὴν Ἀχιλλέωςλέκτροισι πείσας ᾤχετʼ ἐκ δόμων ἄγωνπρυμνοῦχον Αὖλιν, ἔνθʼ ὑπερτείνας πυρᾶς