ἐμοὶ δὲ δώσειν φησὶ πῦρ κεραύνιον,βάλλειν Ἀχαιοὺς ναῦς τε πιμπράναι πυρί.σὺ δʼ αὖ, τὸ σόν, παράσχες Αἴγαιον πόροντρικυμίαις βρέμοντα καὶ δίναις ἁλός,πλῆσον δὲ νεκρῶν κοῖλον Εὐβοίας μυχόν,ὡς ἂν τὸ λοιπὸν τἄμʼ ἀνάκτορʼ εὐσεβεῖνεἰδῶσʼ Ἀχαιοί, θεούς τε τοὺς ἄλλους σέβειν.Ποσειδῶνἔσται τάδʼ· ἡ χάρις γὰρ οὐ μακρῶν λόγωνδεῖται· ταράξω πέλαγος Αἰγαίας ἁλός.ἀκταὶ δὲ Μυκόνου Δήλιοί τε χοιράδεςΣκῦρός τε Λῆμνός θʼ αἱ Καφήρειοί τʼ ἄκραιπολλῶν θανόντων σώμαθʼ ἕξουσιν νεκρῶν.ἀλλʼ ἕρπʼ Ὄλυμπον καὶ κεραυνίους βολὰςλαβοῦσα πατρὸς ἐκ χερῶν καραδόκει,ὅταν στράτευμʼ Ἀργεῖον ἐξιῇ κάλως.μῶρος δὲ θνητῶν ὅστις ἐκπορθεῖ πόλεις,ναούς τε τύμβους θʼ, ἱερὰ τῶν κεκμηκότων,ἐρημίᾳ δοὺς αὐτὸς ὤλεθʼ ὕστερον.

Ἑκάβηἄνα, δύσδαιμον, πεδόθεν κεφαλή·ἐπάειρε δέρην· οὐκέτι Τροία