οὐ γάρ ποτʼ αὐχῶ Ζῆνά γʼ ἐκφῦσαί σʼ ἐγώ,πολλοῖσι κῆρα βαρβάροις Ἕλλησί τε.ὄλοιο· καλλίστων γὰρ ὀμμάτων ἄποαἰσχρῶς τὰ κλεινὰ πεδίʼ ἀπώλεσας Φρυγῶν.ἀλλʼ ἄγετε φέρετε ῥίπτετʼ, εἰ ῥίπτειν δοκεῖ·δαίνυσθε τοῦδε σάρκας. ἔκ τε γὰρ θεῶνδιολλύμεσθα, παιδί τʼ οὐ δυναίμεθʼ ἂνθάνατον ἀρῆξαι. κρύπτετʼ ἄθλιον δέμαςκαὶ ῥίπτετʼ ἐς ναῦς· ἐπὶ καλὸν γὰρ ἔρχομαιὑμέναιον, ἀπολέσασα τοὐμαυτῆς τέκνον.Χορόςτάλαινα Τροία, μυρίους ἀπώλεσαςμιᾶς γυναικὸς καὶ λέχους στυγνοῦ χάριν.

Ταλθύβιοςἄγε παῖ, φίλιον πρόσπτυγμα μεθεὶς