τὸ δʼ ἐσθλὸν οὐκ ἐς καιρὸν ἦλθε σοὶ πατρός.ὦ λέκτρα τἀμὰ δυστυχῆ τε καὶ γάμοι,οἷς ἦλθον ἐς μέλαθρον Ἕκτορός ποτε,οὐ σφάγιον υἱὸν Δαναΐδαις τέξουσʼ ἐμόν,ἀλλʼ ὡς τύραννον Ἀσιάδος πολυσπόρου.ὦ παῖ, δακρύεις· αἰσθάνῃ κακῶν σέθεν;τί μου δέδραξαι χερσὶ κἀντέχῃ πέπλων,νεοσσὸς ὡσεὶ πτέρυγας ἐσπίτνων ἐμάς;οὐκ εἶσιν Ἕκτωρ κλεινὸν ἁρπάσας δόρυγῆς ἐξανελθὼν σοὶ φέρων σωτηρίαν,οὐ συγγένεια πατρός, οὐκ ἰσχὺς Φρυγῶν·λυγρὸν δὲ πήδημʼ ἐς τράχηλον ὑψόθενπεσὼν ἀνοίκτως, πνεῦμʼ ἀπορρήξεις σέθεν.