οὔτʼ ἂν ταφείη παῖς ὅδʼ οὔτʼ οἴκτου τύχοι.σιγῶσα δʼ εὖ τε τὰς τύχας κεκτημένητὸν τοῦδε νεκρὸν οὐκ ἄθαπτον ἂν λίποιςαὐτή τʼ Ἀχαιῶν πρευμενεστέρων τύχοις.Ἀνδρομάχηὦ φίλτατʼ, ὦ περισσὰ τιμηθεὶς τέκνον,θανῇ πρὸς ἐχθρῶν μητέρʼ ἀθλίαν λιπών,ἡ τοῦ πατρὸς δέ σʼ εὐγένειʼ ἀποκτενεῖ,ἣ τοῖσιν ἄλλοις γίγνεται σωτηρία,τὸ δʼ ἐσθλὸν οὐκ ἐς καιρὸν ἦλθε σοὶ πατρός.ὦ λέκτρα τἀμὰ δυστυχῆ τε καὶ γάμοι,οἷς ἦλθον ἐς μέλαθρον Ἕκτορός ποτε,οὐ σφάγιον υἱὸν Δαναΐδαις τέξουσʼ ἐμόν,ἀλλʼ ὡς τύραννον Ἀσιάδος πολυσπόρου.ὦ παῖ, δακρύεις· αἰσθάνῃ κακῶν σέθεν;τί μου δέδραξαι χερσὶ κἀντέχῃ πέπλων,νεοσσὸς ὡσεὶ πτέρυγας ἐσπίτνων ἐμάς;οὐκ εἶσιν Ἕκτωρ κλεινὸν ἁρπάσας δόρυγῆς ἐξανελθὼν σοὶ φέρων σωτηρίαν,οὐ συγγένεια πατρός, οὐκ ἰσχὺς Φρυγῶν·λυγρὸν δὲ πήδημʼ ἐς τράχηλον ὑψόθεν