πολὺς ταραχθεὶς πόντος, ἐνδόντες τύχῃπαρεῖσαν αὑτοὺς κυμάτων δρομήμασιν.οὕτω δὲ κἀγὼ πόλλʼ ἔχουσα πήματαἄφθογγός εἰμι καὶ παρεῖσʼ ἐῶ στόμα·νικᾷ γὰρ οὑκ θεῶν με δύστηνος κλύδων.ἀλλʼ, ὦ φίλη παῖ, τὰς μὲν Ἕκτορος τύχαςἔασον· οὐ μὴ δάκρυά νιν σώσῃ τὰ σά·τίμα δὲ τὸν παρόντα δεσπότην σέθεν,φίλον διδοῦσα δέλεαρ ἀνδρὶ σῶν τρόπων.κἂν δρᾷς τάδʼ, ἐς τὸ κοινὸν εὐφρανεῖς φίλουςκαὶ παῖδα τόνδε παιδὸς ἐκθρέψειας ἂνΤροίᾳ μέγιστον ὠφέλημʼ, ἵνʼ — εἴ ποτε — ἐκ σοῦ γενόμενοι παῖδες Ἴλιον πάλιν