πέτρινά τε κρήδεμνʼ, ὡς πεσοῦσʼ ἀποφθαρῶδακρύοις καταξανθεῖσα. τῶν δʼ εὐδαιμόνωνμηδένα νομίζετʼ εὐτυχεῖν, πρὶν ἂν θάνῃ.

Χορόςἀμφί μοι Ἴλιον, ὦΜοῦσα, καινῶν ὕμνωνἄεισον ἐν δακρύοις ᾠδὰν ἐπικήδειον·νῦν γὰρ μέλος ἐς Τροίαν ἰαχήσω,τετραβάμονος ὡς ὑπʼ ἀπήναςἈργείων ὀλόμαν τάλαινα δοριάλωτος,ὅτʼ ἔλιπον ἵππον οὐράνιαβρέμοντα χρυσεοφάλαρον ἔνο-πλον ἐν πύλαις Ἀχαιοί·ἀνὰ δʼ ἐβόασεν λεὼςΤρῳάδος ἀπὸ πέτρας σταθείς·Ἴτʼ, ὦ πεπαυμένοι πόνων,τόδʼ ἱερὸν ἀνάγετε ξόανονἸλιάδι Διογενεῖ κόρᾳ.τίς οὐκ ἔβα νεανίδων,τίς οὐ γεραιὸς ἐκ δόμων;κεχαρμένοι δʼ ἀοιδαῖς