οἵ φασιν αὐτὴν εἰς ἔμʼ ἡρμηνευμένοιαὐτοῦ θανεῖσθαι; τἄλλα δʼ οὐκ ὀνειδιῶ.δύστηνος, οὐκ οἶδʼ οἷά νιν μένει παθεῖν·ὡς χρυσὸς αὐτῷ τἀμὰ καὶ Φρυγῶν κακὰδόξει ποτʼ εἶναι. δέκα γὰρ ἐκπλήσας ἔτηπρὸς τοῖσιν ἐνθάδʼ, ἵξεται μόνος πάτρανοὗ δὴ στενὸν δίαυλον ᾤκισται πέτραςδεινὴ Χάρυβδις, ὠμοβρώς τʼ ὀρειβάτηςΚύκλωψ, Λιγυστίς θʼ ἡ συῶν μορφώτριαΚίρκη, θαλάσσης θʼ ἁλμυρᾶς ναυάγια,λωτοῦ τʼ ἔρωτες, Ἡλίου θʼ ἁγναὶ βόες,αἳ σάρκα φωνήεσσαν ἥσουσίν ποτε,πικρὰν Ὀδυσσεῖ γῆρυν. ὡς δὲ συντέμω,ζῶν εἶσʼ ἐς Ἅιδου κἀκφυγὼν λίμνης ὕδωρκάκʼ ἐν δόμοισι μυρίʼ εὑρήσει μολών.
Κασάνδραἀλλὰ γὰρ τί τοὺς Ὀδυσσέως ἐξακοντίζω πόνους;στεῖχʼ ὅπως τάχιστʼ· ἐς Ἅιδου νυμφίῳ γημώμεθα.ἦ κακὸς κακῶς ταφήσῃ νυκτός, οὐκ ἐν ἡμέρᾳ,ὦ δοκῶν σεμνόν τι πράσσειν, Δαναϊδῶν ἀρχηγέτα.