χωρεῖτε, Τρώων παῖδες, ὀρθίαν ὅτανσάλπιγγος ἠχὼ δῶσιν ἀρχηγοὶ στρατοῦ,πρὸς ναῦς Ἀχαιῶν, ὡς ἀποστέλλησθε γῆς.σύ τʼ, ὦ γεραιὰ δυστυχεστάτη γύναι,ἕπου. μεθήκουσίν σʼ Ὀδυσσέως πάραοἵδʼ, ᾧ σε δούλην κλῆρος ἐκπέμπει πάτρας.Ἑκάβηοἲ ʼγὼ τάλαινα· τοῦτο δὴ τὸ λοίσθιονκαὶ τέρμα πάντων τῶν ἐμῶν ἤδη κακῶν·ἔξειμι πατρίδος, πόλις ὑφάπτεται πυρί.ἀλλʼ, ὦ γεραιὲ πούς, ἐπίσπευσον μόλις,ὡς ἀσπάσωμαι τὴν ταλαίπωρον πόλιν.ὦ μεγάλα δή ποτʼ ἀμπνέουσʼ ἐν βαρβάροιςΤροία, τὸ κλεινὸν ὄνομʼ ἀφαιρήσῃ τάχα.πιμπρᾶσί σʼ, ἡμᾶς δʼ ἐξάγουσʼ ἤδη χθονὸςδούλας· ἰὼ θεοί. καὶ τί τοὺς θεοὺς καλῶ;καὶ πρὶν γὰρ οὐκ ἤκουσαν ἀνακαλούμενοι.φέρʼ ἐς πυρὰν δράμωμεν· ὡς κάλλιστά μοισὺν τῇδε πατρίδι κατθανεῖν πυρουμένῃ.Ταλθύβιοςἐνθουσιᾷς, δύστηνε, τοῖς σαυτῆς κακοῖς.ἀλλʼ ἄγετε, μὴ φείδεσθʼ· Ὀδυσσέως δὲ χρὴ