Πριάμου τόδʼ ἄστυ, μηκέτʼ ἀργοῦσαν φλόγαἐν χειρὶ σῴζειν, ἀλλὰ πῦρ ἐνιέναι,ὡς ἂν κατασκάψαντες Ἰλίου πόλινστελλώμεθʼ οἴκαδʼ ἄσμενοι Τροίας ἄπο.ὑμεῖς δʼ, ἵνʼ αὑτὸς λόγος ἔχῃ μορφὰς δύο,χωρεῖτε, Τρώων παῖδες, ὀρθίαν ὅτανσάλπιγγος ἠχὼ δῶσιν ἀρχηγοὶ στρατοῦ,πρὸς ναῦς Ἀχαιῶν, ὡς ἀποστέλλησθε γῆς.σύ τʼ, ὦ γεραιὰ δυστυχεστάτη γύναι,ἕπου. μεθήκουσίν σʼ Ὀδυσσέως πάραοἵδʼ, ᾧ σε δούλην κλῆρος ἐκπέμπει πάτρας.Ἑκάβηοἲ ʼγὼ τάλαινα· τοῦτο δὴ τὸ λοίσθιονκαὶ τέρμα πάντων τῶν ἐμῶν ἤδη κακῶν·