Τὸν παῖδα τόνδʼ ἔκτειναν Ἀργεῖοί ποτεδείσαντες; — αἰσχρὸν τοὐπίγραμμά γʼ Ἑλλάδι.ἀλλʼ οὖν πατρῴων οὐ λαχὼν ἕξεις ὅμωςἐν ᾗ ταφήσῃ χαλκόνωτον ἰτέαν.ὦ καλλίπηχυν Ἕκτορος βραχίονασῴζουσʼ, ἄριστον φύλακʼ ἀπώλεσας σέθεν.ὡς ἡδὺς ἐν πόρπακι σῷ κεῖται τύποςἴτυός τʼ ἐν εὐτόρνοισι περιδρόμοις ἱδρώς,ὃν ἐκ μετώπου πολλάκις πόνους ἔχωνἔσταζεν Ἕκτωρ προστιθεὶς γενειάδι.φέρετε, κομίζετʼ ἀθλίῳ κόσμον νεκρῷἐκ τῶν παρόντων· οὐ γὰρ ἐς κάλλος τύχαςδαίμων δίδωσιν· ὧν δʼ ἔχω, λήψῃ τάδε.θνητῶν δὲ μῶρος ὅστις εὖ πράσσειν δοκῶνβέβαια χαίρει· τοῖς τρόποις γὰρ αἱ τύχαι,ἔμπληκτος ὡς ἄνθρωπος, ἄλλοτʼ ἄλλοσεπηδῶσι, κοὐδεὶς αὐτὸς εὐτυχεῖ ποτε.Χορόςκαὶ μὴν πρόχειρον αἵδε σοι σκυλευμάτωνΦρυγίων φέρουσι κόσμον ἐξάπτειν νεκρῷ.Ἑκάβηὦ τέκνον, οὐχ ἵπποισι νικήσαντά σε