δάκρυσι κατᾴορα στένει·βοᾷ βοᾷ·Μᾶτερ, ὤμοι, μόναν δή μʼ Ἀχαιοὶ κομί-ζουσι σέθεν ἀπʼ ὀμμάτωνκυανέαν ἐπὶ ναῦνεἰναλίαισι πλάταιςἢ Σαλαμῖνʼ ἱερὰνἢ δίπορον κορυφὰνἼσθμιον, ἔνθα πύλαςΠέλοπος ἔχουσιν ἕδραι.

Χορόςεἴθʼ ἀκάτου Μενέλαμέσον πέλαγος ἰούσας,δίπαλτον ἱερὸν ἀνὰ μέσον πλατᾶν πέσοιΑἰγαίου κεραυνοφαὲς πῦρ,Ἰλιόθεν ὅτε με πολύδακρυνἙλλάδι λάτρευμα γᾶθεν ἐξορίζει,χρύσεα δʼ ἔνοπτρα, παρθένωνχάριτας, ἔχουσα τυγχάνειΔιὸς κόρα·μηδὲ γαῖάν ποτʼ ἔλθοι Λάκαιναν πατρῷ-