μετῆλθες ἄλλων πημάτων κακὰς ὁδούς.τί φῄς; τίνα λόγον Λοξίου κατηγορεῖς;ποῖον τεκεῖν φῂς παῖδα; ποῦ θεῖναι πόλεωςθηρσὶν φίλον τύμβευμʼ; ἄνελθέ μοι πάλιν.Κρέουσααἰσχύνομαι μέν σʼ, ὦ γέρον, λέξω δʼ ὅμως.Πρεσβύτηςὡς συστενάζειν γʼ οἶδα γενναίως φίλοις.Κρέουσαἄκουε τοίνυν· οἶσθα Κεκροπίας πέτραςπρόσβορρον ἄντρον, ἃς Μακρὰς κικλήσκομεν;Πρεσβύτηςοἶδʼ, ἔνθα Πανὸς ἄδυτα καὶ βωμοὶ πέλας.Κρέουσαἐνταῦθʼ ἀγῶνα δεινὸν ἠγωνίσμεθα.Πρεσβύτηςτίνʼ; ὡς ἀπαντᾷ δάκρυά μοι τοῖς σοῖς λόγοις.ΚρέουσαΦοίβῳ ξυνῆψʼ ἄκουσα δύστηνον γάμον.Πρεσβύτηςὦ θύγατερ, ἆρʼ ἦν ταῦθʼ ἅ γʼ ᾐσθόμην ἐγώ;Κρέουσαοὐκ οἶδʼ· ἀληθῆ δʼ εἰ λέγεις φαίημεν ἄν.Πρεσβύτηςνόσον κρυφαίαν ἡνίκʼ ἔστενες λάθρα;Κρέουσατότʼ ἦν ἃ νῦν σοι φανερὰ σημαίνω κακά.Πρεσβύτηςκᾆτʼ ἐξέκλεψας πῶς Ἀπόλλωνος γάμους;Κρέουσαἔτεκον — ἀνάσχου ταῦτʼ ἐμοῦ κλύων, γέρον.Πρεσβύτηςποῦ; τίς λοχεύει σʼ; ἢ μόνη μοχθεῖς τάδε;Κρέουσαμόνη κατʼ ἄντρον οὗπερ ἐζεύχθην γάμοις.