λευκοῖς δʼ ἐμφὺς καρποῖσινχειρῶν εἰς ἄντρου κοίταςκραυγὰν Ὦ μᾶτέρ μʼ αὐδῶσανθεὸς ὁμευνέταςἆγες ἀναιδείᾳΚύπριδι χάριν πράσσων.τίκτω δʼ ἁ δύστανός σοικοῦρον, τὸν φρίκᾳ ματρὸςεἰς εὐνὰν βάλλω τὰν σάν,ἵνα με λέχεσι μελέαν μελέοιςἐζεύξω τὰν δύστανον.οἴμοι μοι· καὶ νῦν ἔρρειπτανοῖς ἁρπασθεὶς θοίναπαῖς μοι καὶ σός, τλάμων·σὺ δὲ κιθάρᾳ κλάζειςπαιᾶνας μέλπων.ὠή,τὸν Λατοῦς αὐδῶ σʼ,ὅστʼ ὀμφὰν κληροῖςπρὸς χρυσέους θάκους