καὶ τὴν ἐπʼ ἐμοῖς σκοπέλοισι θεὰνλίμνης τʼ ἐνύδρου Τριτωνιάδοςπότνιαν ἀκτάν,οὐκέτι κρύψω λέχος, ὡς στέρνωνἀπονησαμένη ῥᾴων ἔσομαι.στάζουσι κόραι δακρύοισιν ἐμαί,ψυχὴ δʼ ἀλγεῖ κακοβουλευθεῖσʼἔκ τʼ ἀνθρώπων ἔκ τʼ ἀθανάτων,οὓς ἀποδείξωλέκτρων προδότας ἀχαρίστους.ὦ τᾶς ἑπταφθόγγου μέλπωνκιθάρας ἐνοπάν, ἅτʼ ἀγραύλοιςκέρασιν ἐν ἀψύχοις ἀχεῖμουσᾶν ὕμνους εὐαχήτους,σοὶ μομφάν, ὦ Λατοῦς παῖ,πρὸς τάνδʼ αὐγὰν αὐδάσω.ἦλθές μοι χρυσῷ χαίτανμαρμαίρων, εὖτʼ ἐς κόλπουςκρόκεα πέταλα φάρεσιν ἔδρεπον,ἀνθίζειν χρυσανταυγῆ·