καὶ συμφονεύειν παῖδʼ ἐπεισελθὼν δόμουςοὗ δαῖθʼ ὁπλίζει, καὶ τροφεῖα δεσπόταιςἀποδοὺς θανεῖν τε ζῶν τε φέγγος εἰσορᾶν.ἓν γάρ τι τοῖς δούλοισιν αἰσχύνην φέρει,τοὔνομα· τὰ δʼ ἄλλα πάντα τῶν ἐλευθέρωνοὐδὲν κακίων δοῦλος, ὅστις ἐσθλὸς ᾖ.Χορόςκἀγώ, φίλη δέσποινα, συμφορὰν θέλωκοινουμένη τήνδʼ ἢ θανεῖν ἢ ζῆν καλῶς.

Κρέουσαὦ ψυχά, πῶς σιγάσω;πῶς δὲ σκοτίας ἀναφήνωεὐνάς, αἰδοῦς δʼ ἀπολειφθῶ;τί γὰρ ἐμπόδιον κώλυμʼ ἔτι μοι;πρὸς τίνʼ ἀγῶνας τιθέμεσθʼ ἀρετῆς;οὐ πόσις ἡμῶν προδότης γέγονεν,στέρομαι δʼ οἴκων, στέρομαι παίδων,φροῦδαι δʼ ἐλπίδες, ἃς διαθέσθαιχρῄζουσα καλῶς οὐκ ἐδυνήθην,σιγῶσα γάμους,σιγῶσα τόκους πολυκλαύτους;ἀλλʼ οὐ τὸ Διὸς πολύαστρον ἕδος