Ἴων, ἰόντι δῆθεν ὅτι συνήντετο.Χορόςοἴμοι, κακούργους ἄνδρας ὡς αἰεὶ στυγῶ,οἳ συντιθέντες τἄδικʼ εἶτα μηχαναῖςκοσμοῦσι. φαῦλον χρηστὸν ἂν λαβεῖν φίλονθέλοιμι μᾶλλον ἢ κακὸν σοφώτερον.Πρεσβύτηςκαὶ τῶνδʼ ἁπάντων ἔσχατον πείσῃ κακόν·ἀμήτορʼ, ἀναρίθμητον, ἐκ δούλης τινὸςγυναικός, ἐς σὸν δῶμα δεσπότην ἄγειν.ἁπλοῦν ἂν ἦν γὰρ τὸ κακόν, εἰ παρʼ εὐγενοῦςμητρός, πιθών σε, σὴν λέγων ἀπαιδίαν,ἐσῴκισʼ οἴκους· εἰ δὲ σοὶ τόδʼ ἦν πικρόν,τῶν Αἰόλου νιν χρῆν ὀρεχθῆναι γάμων.ἐκ τῶνδε δεῖ σε δὴ γυναικεῖόν τι δρᾶν·ἢ γὰρ ξίφος λαβοῦσαν ἢ δόλῳ τινὶἢ φαρμάκοισι σὸν κατακτεῖναι πόσινκαὶ παῖδα, πρὶν σοὶ θάνατον ἐκ κείνων μολεῖν.εἰ γάρ γʼ ὑφήσεις τοῦδʼ, ἀπαλλάξῃ βίου.δυοῖν γὰρ ἐχθροῖν εἰς ἓν ἐλθόντοιν στέγος,ἢ θάτερον δεῖ δυστυχεῖν ἢ θάτερον.ἐγὼ μὲν οὖν σοι καὶ συνεκπονεῖν θέλω,