ἐκβαλλόμεσθα. καὶ σὸν οὐ στυγῶν πόσινλέγω, σὲ μέντοι μᾶλλον ἢ κεῖνον φιλῶν·ὅστις σε γήμας ξένος ἐπεισελθὼν πόλινκαὶ δῶμα καὶ σὴν παραλαβὼν παγκληρίαν,ἄλλης γυναικὸς παῖδας ἐκκαρπούμενοςλάθρα πέφηνεν· ὡς λάθρα δʼ, ἐγὼ φράσω.ἐπεί σʼ ἄτεκνον ᾔσθετʼ, οὐκ ἔστεργέ σοιὅμοιος εἶναι τῆς τύχης τʼ ἴσον φέρειν,λαβὼν δὲ δοῦλα λέκτρα νυμφεύσας λάθρατὸν παῖδʼ ἔφυσεν, ἐξενωμένον δέ τῳΔελφῶν δίδωσιν ἐκτρέφειν. ὃ δʼ ἐν θεοῦδόμοισιν ἄφετος, ὡς λάθοι, παιδεύεται.νεανίαν δʼ ὡς ᾔσθετʼ ἐκτεθραμμένον,ἐλθεῖν σʼ ἔπεισε δεῦρʼ ἀπαιδίας χάριν.κᾆθʼ ὁ θεὸς οὐκ ἐψεύσαθʼ, ὅδε δʼ ἐψεύσατοπάλαι τρέφων τὸν παῖδα, κἄπλεκεν πλοκὰςτοιάσδʼ· ἁλοὺς μὲν ἀνέφερʼ ἐς τὸν δαίμονα,ἐλθὼν δὲ καὶ τὸν χρόνον ἀμύνεσθαι θέλωντυραννίδʼ αὐτῷ περιβαλεῖν ἔμελλε γῆς.καινὸν δὲ τοὔνομʼ ἀνὰ χρόνον πεπλασμένον