πρὶν ἂν μάθωμεν Κρέουσαἀγγελίαν τίνα μοι;
Πρεσβύτηςεἰ ταὐτὰ πράσσων δεσπότης τῆς συμφορᾶςκοινωνός ἐστιν, ἢ μόνη σὺ δυστυχεῖς.Χορόςκείνῳ μέν, ὦ γεραιέ, παῖδα Λοξίαςἔδωκεν, ἰδίᾳ δʼ εὐτυχεῖ ταύτης δίχα.Κρέουσατόδʼ ἐπὶ τῷδε κακὸν ἄκρον ἔλακεςἄχος ἐμοὶ στένειν.Πρεσβύτηςπότερα δὲ φῦναι δεῖ γυναικὸς ἔκ τινοςτὸν παῖδʼ ὃν εἶπας, ἢ γεγῶτʼ ἐθέσπισεν;Χορόςἤδη πεφυκότʼ ἐκτελῆ νεανίανδίδωσιν αὐτῷ Λοξίας· παρῆ δʼ ἐγώ.Κρέουσαπῶς φῄς; ἄφατον ἄφατον ἀναύδητονλόγον ἐμοὶ θροεῖς.Πρεσβύτηςκἄμοιγε. πῶς δʼ ὁ χρησμὸς ἐκπεραίνεται,σαφέστερόν μοι φράζε, χὥστις ἔσθʼ ὁ παῖς.Χορόςὅτῳ ξυναντήσειεν ἐκ θεοῦ συθεὶςπρώτῳ πόσις σός, παῖδʼ ἔδωκʼ αὐτῷ θεός.Κρέουσαὀττοτοττοτοῖ· τὸν δʼ ἐμὸν ἄτεκνον ἄτεκνον ἔλακενἄρα βίοτον; ἐρημίᾳ δʼ ὀρφανοὺς