τίς οὐ τάδε ξυνοίσεται;
Χορός— φίλαι, πότερʼ ἐμᾷ δεσποίνᾳτάδε τορῶς ἐς οὖς γεγωνήσομεν;πόσιν, ἐν ᾧ τὰ πάντʼ ἔχουσʼ ἐλπίδωνμέτοχος ἦν, τλάμων, — νῦν δʼ ἣ μὲν ἔρρει συμφοραῖς, ὃ δʼ εὐτυχεῖ.— πολιὸν ἐσπεσοῦσα γῆρας, πόσις δʼ — ἀτίετος φίλων.— μέλεος, ὃς θυραῖος ἐλθὼν δόμους,μέγαν ἐς ὄλβον, οὐκ ἴσωσεν τύχης (— ὄλοιτʼ, ὄλοιτο) πότνιαν ἐξαπαφὼν ἐμάν.— καὶ θεοῖσιν μὴ τύχοικαλλίφλογα πέλανον ἐπὶπυρὶ καθαγνίσας· τὸ δʼ ἐμὸν εἴσεται,ὅσον ἀμᾶς ἔφυντυραννίδος φίλα.— ἦ δὴ πέλας δείπνων κυρεῖπαῖς καὶ πατὴρ νέος νέων. Χορόςἰὼ δειράδες Παρνασοῦ πέτραςἔχουσαι σκόπελον οὐράνιόν θʼ ἕδραν,