ὥς μοι γένηται μητρόθεν παρρησία.καθαρὰν γὰρ ἤν τις ἐς πόλιν πέσῃ ξένος,κἂν τοῖς λόγοισιν ἀστὸς ᾖ, τό γε στόμαδοῦλον πέπαται κοὐκ ἔχει παρρησίαν.

Χορόςὁρῶ δάκρυα καὶ πενθίμουςἀλαλαγὰς στεναγμάτων τʼ ἐσβολάς,ὅταν ἐμὰ τύραννος εὐπαιδίανπόσιν ἔχοντʼ εἰδῇ,αὐτὴ δʼ ἄπαις ᾖ καὶ λελειμμένη τέκνων.τίνʼ, ὦ παῖ πρόμαντι Λατοῦς, ἔχρη-σας ὑμνῳδίαν;πόθεν ὁ παῖς ὅδʼ ἀμφὶ ναοὺς σέθεντρόφιμος ἐξέβα; γυναικῶν τίνος;οὐ γάρ με σαίνει θέσφατα μή τινʼ ἔχῃ δόλον.δειμαίνω συμφοράν,ἐφʼ ὅ ποτε βάσεται.ἄτοπος ἄτοπα γὰρ δίδωσί μοι,τὸ δʼ ἔτʼ εὔφημʼ ἔχει,δόλον τύχαν θʼ, ὁ παῖς ἄλλων τραφεὶς ἐξ αἱμάτων.