κοινῆς τραπέζης, δαῖτα πρὸς κοινὴν πεσών,θῦσαί θʼ ἅ σου πρὶν γενέθλιʼ οὐκ ἐθύσαμεν.καὶ νῦν μὲν ὡς δὴ ξένον ἄγων σʼ ἐφέστιονδείπνοισι τέρψω, τῆς δʼ Ἀθηναίων χθονὸςἄξω θεατὴν δῆθεν, ὡς οὐκ ὄντʼ ἐμόν.καὶ γὰρ γυναῖκα τὴν ἐμὴν οὐ βούλομαιλυπεῖν ἄτεκνον οὖσαν αὐτὸς εὐτυχῶν.χρόνῳ δὲ καιρὸν λαμβάνων προσάξομαιδάμαρτʼ ἐᾶν σε σκῆπτρα τἄμʼ ἔχειν χθονός.Ἴωνα δʼ ὀνομάζω σε τῇ τύχῃ πρέπον,ὁθούνεκʼ ἀδύτων ἐξιόντι μοι θεοῦἴχνος συνῆψας πρῶτος. ἀλλὰ τῶν φίλωνπλήρωμʼ ἀθροίσας βουθύτῳ σὺν ἡδονῇπρόσειπε, μέλλων Δελφίδʼ ἐκλιπεῖν πόλιν.ὑμῖν δὲ σιγᾶν, δμωΐδες, λέγω τάδε,ἢ θάνατον εἰπούσαισι πρὸς δάμαρτʼ ἐμήν.Ἴωνστείχοιμʼ ἄν. ἓν δὲ τῆς τύχης ἄπεστί μοι·εἰ μὴ γὰρ ἥτις μʼ ἔτεκεν εὑρήσω, πάτερ,ἀβίωτον ἡμῖν. εἰ δʼ ἐπεύξασθαι χρεών,ἐκ τῶν Ἀθηνῶν μʼ ἡ τεκοῦσʼ εἴη γυνή,