εἴη γʼ ἐμοὶ μὲν μέτρια μὴ λυπουμένῳ.ἃ δʼ ἐνθάδʼ εἶχον ἀγάθʼ ἄκουσόν μου, πάτερ·τὴν φιλτάτην μὲν πρῶτον ἀνθρώπῳ σχολὴνὄχλον τε μέτριον, οὐδέ μʼ ἐξέπληξʼ ὁδοῦπονηρὸς οὐδείς· κεῖνο δʼ οὐκ ἀνασχετόν,εἴκειν ὁδοῦ χαλῶντα τοῖς κακίοσιν.θεῶν δʼ ἐν εὐχαῖς ~~ἢ γόοισιν ἦ~~ βροτῶν,ὑπηρετῶν χαίρουσιν, οὐ γοωμένοις.καὶ τοὺς μὲν ἐξέπεμπον, οἳ δʼ ἧκον ξένοι,ὥσθʼ ἡδὺς αἰεὶ καινὸς ἐν καινοῖσιν ἦ.ὃ δʼ εὐκτὸν ἀνθρώποισι, κἂν ἄκουσιν ᾖ,δίκαιον εἶναί μʼ ὁ νόμος ἡ φύσις θʼ ἅμαπαρεῖχε τῷ θεῷ. ταῦτα συννοούμενοςκρείσσω νομίζω τἀνθάδʼ ἢ τἀκεῖ, πάτερ.ἔα δʼ ἔμʼ αὐτοῦ ζῆν· ἴση γὰρ ἡ χάρις,μεγάλοισι χαίρειν σμικρά θʼ ἡδέως ἔχειν.Χορόςκαλῶς ἔλεξας, εἴπερ οὓς ἐγὼ φιλῶἐν τοῖσι σοῖσιν εὐτυχήσουσιν φίλοις.Ξοῦθοςπαῦσαι λόγων τῶνδʼ, εὐτυχεῖν δʼ ἐπίστασο·θέλω γὰρ οὗπέρ σʼ ηὗρον ἄρξασθαι, τέκνον,