ὅταν παραστῶ σοὶ μὲν ἐγγύθεν ποδός,ἣ δʼ οὖσʼ ἄτεκνος τὰ σὰ φίλʼ εἰσορᾷ πικρῶς,κᾆτʼ ἢ προδοὺς σύ μʼ ἐς δάμαρτα σὴν βλέπῃςἢ τἀμὰ τιμῶν δῶμα συγχέας ἔχῃς;ὅσας σφαγὰς δὴ φαρμάκων τε θανασίμωνγυναῖκες ηὗρον ἀνδράσιν διαφθοράς.ἄλλως τε τὴν σὴν ἄλοχον οἰκτίρω, πάτερ,ἄπαιδα γηράσκουσαν· οὐ γὰρ ἀξίαπατέρων ἀπʼ ἐσθλῶν οὖσʼ ἀπαιδίᾳ νοσεῖν.τυραννίδος δὲ τῆς μάτην αἰνουμένηςτὸ μὲν πρόσωπον ἡδύ, τἀν δόμοισι δὲλυπηρά· τίς γὰρ μακάριος, τίς εὐτυχής,ὅστις δεδοικὼς καὶ παραβλέπων βίοναἰῶνα τείνει; δημότης ἂν εὐτυχὴςζῆν ἂν θέλοιμι μᾶλλον ἢ τύραννος ὤν,ᾧ τοὺς πονηροὺς ἡδονὴ φίλους ἔχειν,ἐσθλοὺς δὲ μισεῖ κατθανεῖν φοβούμενος.εἴποις ἂν ὡς ὁ χρυσὸς ἐκνικᾷ τάδε,πλουτεῖν τε τερπνόν; οὐ φιλῶ ψόφους κλύεινἐν χερσὶ σῴζων ὄλβον οὐδʼ ἔχειν πόνους·