ὃ δʼ ᾖξας ὀρθῶς, τοῦτο κἄμʼ ἔχει πόθος,ὅπως σύ τʼ, ὦ παῖ, μητέρʼ εὑρήσεις σέθεν,ἐγώ θʼ ὁποίας μοι γυναικὸς ἐξέφυς.χρόνῳ δὲ δόντες ταῦτʼ ἴσως εὕροιμεν ἄν.ἀλλʼ ἐκλιπὼν θεοῦ δάπεδʼ ἀλητείαν τε σὴνἐς τὰς Ἀθήνας στεῖχε κοινόφρων πατρί,οὗ σʼ ὄλβιον μὲν σκῆπτρον ἀναμένει πατρός,πολὺς δὲ πλοῦτος· οὐδὲ θάτερον νοσῶνδυοῖν κεκλήσῃ δυσγενὴς πένης θʼ ἅμα,ἀλλʼ εὐγενής τε καὶ πολυκτήμων βίου.σιγᾷς; τί πρὸς γῆν ὄμμα σὸν βαλὼν ἔχεις;ἐς φροντίδας δʼ ἀπῆλθες, ἐκ δὲ χαρμονῆςπάλιν μεταστὰς δεῖμα προσβάλλεις πατρί.Ἴωνοὐ ταὐτὸν εἶδος φαίνεται τῶν πραγμάτωνπρόσωθεν ὄντων ἐγγύθεν θʼ ὁρωμένων.ἐγὼ δὲ τὴν μὲν συμφορὰν ἀσπάζομαι,πατέρα σʼ ἀνευρών· ὧν δὲ γιγνώσκω, πάτερ,ἄκουσον. εἶναί φασι τὰς αὐτόχθοναςκλεινὰς Ἀθήνας οὐκ ἐπείσακτον γένος,ἵνʼ ἐσπεσοῦμαι δύο νόσω κεκτημένος,