εὖ φρονεῖς ἄρα.Ἴωνκαὶ τί βουλόμεσθά γʼ ἄλλο — Ξοῦθοςνῦν ὁρᾷς ἃ χρή σʼ ὁρᾶν.Ἴωνἢ Διὸς παιδὸς γενέσθαι παῖς;Ξοῦθοςὃ σοί γε γίγνεται.Ἴωνἦ θίγω δῆθʼ οἵ μʼ ἔφυσαν;Ξοῦθοςπιθόμενός γε τῷ θεῷ.Ἴωνχαῖρέ μοι, πάτερ — Ξοῦθοςφίλον γε φθέγμʼ ἐδεξάμην τόδε.Ἴωνἡμέρα θʼ ἡ νῦν παροῦσα.Ξοῦθοςμακάριόν γʼ ἔθηκέ με.Ἴωνὦ φίλη μῆτερ, πότʼ ἆρα καὶ σὸν ὄψομαι δέμας;νῦν ποθῶ σε μᾶλλον ἢ πρίν, ἥτις εἶ ποτʼ, εἰσιδεῖν.ἀλλʼ ἴσως τέθνηκας, ἡμεῖς δʼ οὐδὲν ἂν δυναίμεθα.
Χορόςκοιναὶ μὲν ἡμῖν δωμάτων εὐπραξίαι·ὅμως δὲ καὶ δέσποιναν ἐς τέκνʼ εὐτυχεῖνἐβουλόμην ἂν τούς τʼ Ἐρεχθέως δόμους.Ξοῦθοςὦ τέκνον, ἐς μὲν σὴν ἀνεύρεσιν θεὸςὀρθῶς ἔκρανε, καὶ συνῆψʼ ἐμοί τε σέ,σύ τʼ αὖ τὰ φίλταθʼ ηὗρες οὐκ εἰδὼς πάρος.