ἔσται τάδʼ, ἔσται. Λοξίας δʼ ἐὰν θέλῃνῦν ἀλλὰ τὰς πρὶν ἀναλαβεῖν ἁμαρτίας,ἅπας μὲν οὐ γένοιτʼ ἂν εἰς ἡμᾶς φίλος,ὅσον δὲ χρῄζει — θεὸς γάρ ἐστι — δέξομαι.Ἴωντί ποτε λόγοισιν ἡ ξένη πρὸς τὸν θεὸνκρυπτοῖσιν αἰεὶ λοιδοροῦσʼ αἰνίσσεται;ἤτοι φιλοῦσά γʼ ἧς ὕπερ μαντεύεται,ἢ καί τι σιγῶσʼ ὧν σιωπᾶσθαι χρεών;ἀτὰρ θυγατρὸς τῆς Ἐρεχθέως τί μοιμέλει; προσήκει γʼ οὐδέν. ἀλλὰ χρυσέαιςπρόχοισιν ἐλθὼν εἰς ἀπορραντήριαδρόσον καθήσω. νουθετητέος δέ μοιΦοῖβος, τί πάσχει· παρθένους βίᾳ γαμῶνπροδίδωσι; παῖδας ἐκτεκνούμενος λάθρᾳθνῄσκοντας ἀμελεῖ; μὴ σύ γʼ· ἀλλʼ, ἐπεὶ κρατεῖς,ἀρετὰς δίωκε. καὶ γὰρ ὅστις ἂν βροτῶνκακὸς πεφύκῃ, ζημιοῦσιν οἱ θεοί.πῶς οὖν δίκαιον τοὺς νόμους ὑμᾶς βροτοῖςγράψαντας, αὐτοὺς ἀνομίαν ὀφλισκάνειν;εἰ δʼ — οὐ γὰρ ἔσται, τῷ λόγῳ δὲ χρήσομαι —