ἑλικτὸν ἀντίπηγος, ὡς ὁρῷθʼ ὁ παῖς.κυρεῖ δʼ ἅμʼ ἱππεύοντος ἡλίου κύκλῳπροφῆτις ἐσβαίνουσα μαντεῖον θεοῦ·ὄψιν δὲ προσβαλοῦσα παιδὶ νηπίῳἐθαύμασʼ εἴ τις Δελφίδων τλαίη κόρηλαθραῖον ὠδῖνʼ ἐς θεοῦ ῥῖψαι δόμον,ὑπέρ τε θυμέλας διορίσαι πρόθυμος ἦν·οἴκτῳ δʼ ἀφῆκεν ὠμότητα — καὶ θεὸςσυνεργὸς ἦν τῷ παιδὶ μὴ ʼκπεσεῖν δόμων — τρέφει δέ νιν λαβοῦσα. τὸν σπείραντα δὲοὐκ οἶδε Φοῖβον οὐδὲ μητέρʼ ἧς ἔφυ,ὁ παῖς τε τοὺς τεκόντας οὐκ ἐπίσταται.νέος μὲν οὖν ὢν ἀμφὶ βωμίους τροφὰςἠλᾶτʼ ἀθύρων· ὡς δʼ ἀπηνδρώθη δέμας,Δελφοί σφʼ ἔθεντο χρυσοφύλακα τοῦ θεοῦταμίαν τε πάντων πιστόν, ἐν δʼ ἀνακτόροιςθεοῦ καταζῇ δεῦρʼ ἀεὶ σεμνὸν βίον.Κρέουσα δʼ ἡ τεκοῦσα τὸν νεανίανΞούθῳ γαμεῖται συμφορᾶς τοιᾶσδʼ ὕπο·ἦν ταῖς Ἀθήναις τοῖς τε Χαλκωδοντίδαις,