ἐς τὴν ἀποῦσαν, ἧς πάρεισιν οἱ λόγοι·ὃς οὔτʼ ἔσωσας τὸν σὸν ὃν σῶσαί σʼ ἐχρῆν,οὔθʼ ἱστορούσῃ μητρὶ μάντις ὢν ἐρεῖς,ὡς, εἰ μὲν οὐκέτʼ ἔστιν, ὀγκωθῇ τάφῳ,εἰ δʼ ἔστιν ἀλλʼ ἐᾶν χρὴ τάδʼ, εἰ πρὸς τοῦ θεοῦκωλυόμεσθα μὴ μαθεῖν ἃ βούλομαι.ἀλλʼ, ὦ ξένʼ, εἰσορῶ γὰρ εὐγενῆ πόσινΞοῦθον πέλας δὴ τόνδε, τὰς Τροφωνίουλιπόντα θαλάμας, τοὺς λελεγμένους λόγουςσίγα πρὸς ἄνδρα, μή τινʼ αἰσχύνην λάβωδιακονοῦσα κρυπτά, καὶ προβῇ λόγοςοὐχ ᾗπερ ἡμεῖς αὐτὸν ἐξειλίσσομεν.τὰ γὰρ γυναικῶν δυσχερῆ πρὸς ἄρσενας,κἀν ταῖς κακαῖσιν ἁγαθαὶ μεμειγμέναιμισούμεθʼ· οὕτω δυστυχεῖς πεφύκαμεν.Ξοῦθοςπρῶτον μὲν ὁ θεὸς τῶν ἐμῶν προσφθεγμάτωνλαβὼν ἀπαρχὰς χαιρέτω, σύ τʼ, ὦ γύναι.μῶν χρόνιος ἐλθών σʼ ἐξέπληξʼ ὀρρωδίᾳ;Κρέουσαοὐδέν γʼ· ἀφίκου δʼ ἐς μέριμναν. ἀλλά μοι