ὦ ξένε, τὸ μὲν σὸν οὐκ ἀπαιδεύτως ἔχειἐς θαύματʼ ἐλθεῖν δακρύων ἐμῶν πέρι·ἐγὼ δʼ ἰδοῦσα τούσδʼ Ἀπόλλωνος δόμουςμνήμην παλαιὰν ἀνεμετρησάμην τινά·οἴκοι δὲ τὸν νοῦν ἔσχον ἐνθάδʼ οὖσά που.ὦ τλήμονες γυναῖκες· ὦ τολμήματαθεῶν. τί δῆτα; ποῖ δίκην ἀνοίσομεν,εἰ τῶν κρατούντων ἀδικίαις ὀλούμεθα;Ἴωντί χρῆμʼ ἀνερμήνευτα δυσθυμῇ, γύναι;Κρέουσαοὐδέν· μεθῆκα τόξα· τἀπὶ τῷδε δὲἐγώ τε σιγῶ, καὶ σὺ μὴ φρόντιζʼ ἔτι.Ἴωντίς δʼ εἶ; πόθεν γῆς ἦλθες; ἐκ ποίας πάτραςπέφυκας; ὄνομα τί σε καλεῖν ἡμᾶς χρεών;ΚρέουσαΚρέουσα μέν μοι τοὔνομʼ, ἐκ δʼ Ἐρεχθέωςπέφυκα, πατρὶς γῆ δʼ Ἀθηναίων πόλις.Ἴωνὦ κλεινὸν οἰκοῦσʼ ἄστυ γενναίων τʼ ἄποτραφεῖσα πατέρων, ὥς σε θαυμάζω, γύναι.Κρέουσατοσαῦτα κεὐτυχοῦμεν, ὦ ξένʼ, οὐ πέρα.Ἴωνπρὸς θεῶν ἀληθῶς, ὡς μεμύθευται βροτοῖς ;Κρέουσατί χρῆμʼ ἐρωτᾷς, ὦ ξένʼ, ἐκμαθεῖν θέλων;