προγόνων νόμον σῴζουσα τοῦ τε γηγενοῦςἘριχθονίου. κείνῳ γὰρ ἡ Διὸς κόρηφρουρὼ παραζεύξασα φύλακε σώματοςδισσὼ δράκοντε, παρθένοις Ἀγλαυρίσιδίδωσι σῴζειν· ὅθεν Ἐρεχθείδαις ἐκεῖνόμος τις ἔστιν ὄφεσιν ἐν χρυσηλάτοιςτρέφειν τέκνα. ἀλλʼ ἣν εἶχε παρθένος χλιδὴντέκνῳ προσάψασʼ ἔλιπεν ὡς θανουμένῳ.κἄμʼ ὢν ἀδελφὸς Φοῖβος αἰτεῖται τάδε·ὦ σύγγονʼ, ἐλθὼν λαὸν εἰς αὐτόχθονακλεινῶν Ἀθηνῶν — οἶσθα γὰρ θεᾶς πόλιν — λαβὼν βρέφος νεογνὸν ἐκ κοίλης πέτραςαὐτῷ σὺν ἄγγει σπαργάνοισί θʼ οἷς ἔχειἔνεγκε Δελφῶν τἀμὰ πρὸς χρηστήρια,καὶ θὲς πρὸς αὐταῖς εἰσόδοις δόμων ἐμῶν.τὰ δʼ ἄλλʼ — ἐμὸς γάρ ἐστιν, ὡς εἰδῇς, ὁ παῖς — ἡμῖν μελήσει. Λοξίᾳ δʼ ἐγὼ χάρινπράσσων ἀδελφῷ πλεκτὸν ἐξάρας κύτοςἤνεγκα, καὶ τὸν παῖδα κρηπίδων ἔπιτίθημι ναοῦ τοῦδʼ, ἀναπτύξας κύτος