χρόνια μὲν τὰ τῶν θεῶν πως, ἐς τέλος δʼ οὐκ ἀσθενῆ.Κρέουσαὦ τέκνον, στείχωμεν οἴκους.Ἀθήναστείχεθʼ, ἕψομαι δʼ ἐγώ.Κρέουσαἀξία γʼ ἡμῶν ὁδουρός.Ἀθήνακαὶ φιλοῦσά γε πτόλιν.Κρέουσαἐς θρόνους δʼ ἵζου παλαιούς.Ἴωνἄξιον τὸ κτῆμά μοι.Χορόςὦ Διὸς Λητοῦς τʼ Ἄπολλον, χαῖρʼ· ὅτῳ δʼ ἐλαύνεταισυμφοραῖς οἶκος, σέβοντα δαίμονας θαρσεῖν χρεών·ἐς τέλος γὰρ οἱ μὲν ἐσθλοὶ τυγχάνουσιν ἀξίων,οἱ κακοὶ δʼ, ὥσπερ πεφύκασʼ, οὔποτʼ εὖ πράξειαν ἄν.