Παλλάς, δρόμῳ σπεύσασʼ Ἀπόλλωνος πάρα,ὃς ἐς μὲν ὄψιν σφῷν μολεῖν οὐκ ἠξίου,μὴ τῶν πάροιθε μέμψις ἐς μέσον μόλῃ,ἡμᾶς δὲ πέμπει τοὺς λόγους ὑμῖν φράσαι·ὡς ἥδε τίκτει σʼ ἐξ Ἀπόλλωνος πατρός,δίδωσι δʼ οἷς ἔδωκεν, οὐ φύσασί σε,ἀλλʼ ὡς νομίζῃ ʼς οἶκον εὐγενέστατον.ἐπεὶ δʼ ἀνεῴχθη πρᾶγμα μηνυθὲν τόδε,θανεῖν σε δείσας μητρὸς ἐκ βουλευμάτωνκαὶ τήνδε πρὸς σοῦ, μηχαναῖς ἐρρύσατο.ἔμελλε δʼ αὐτὰ διασιωπήσας ἄναξἐν ταῖς Ἀθήναις γνωριεῖν ταύτην τε σήν,σέ θʼ ὡς πέφυκας τῆσδε καὶ Φοίβου πατρός.ἀλλʼ ὡς περαίνω πρᾶγμα, καὶ χρησμοὺς θεοῦ,ἐφʼ οἷσιν ἔζευξʼ ἅρματʼ, εἰσακούσατον.λαβοῦσα τόνδε παῖδα Κεκροπίαν χθόναχώρει, Κρέουσα, κἀς θρόνους τυραννικοὺςἵδρυσον. ἐκ γὰρ τῶν Ἐρεχθέως γεγὼςδίκαιος ἄρχειν τῆς γʼ ἐμῆς ὅδε χθονός,ἔσται τʼ ἀνʼ Ἑλλάδʼ εὐκλεής. οἱ τοῦδε γὰρ