δοίη τὸν αὑτοῦ παῖδα δεσπότην δόμων.Ἴωνὁ θεὸς ἀληθὴς ἢ μάτην μαντεύεται,ἐμοῦ ταράσσει, μῆτερ, εἰκότως φρένα.Κρέουσαἄκουε δή νυν ἅμʼ ἐσῆλθεν, ὦ τέκνον·εὐεργετῶν σε Λοξίας ἐς εὐγενῆδόμον καθίζει· τοῦ θεοῦ δὲ λεγόμενος,οὐκ ἔσχες ἄν ποτʼ οὔτε παγκλήρους δόμουςοὔτʼ ὄνομα πατρός. πῶς γάρ, οὗ γʼ ἐγὼ γάμουςἔκρυπτον αὐτὴ καί σʼ ἀπέκτεινον λάθρα;ὃ δʼ ὠφελῶν σε προστίθησʼ ἄλλῳ πατρί.Ἴωνοὐχ ὧδε φαύλως αὔτʼ ἐγὼ μετέρχομαι,ἀλλʼ ἱστορήσω Φοῖβον εἰσελθὼν δόμους,εἴτʼ εἰμὶ θνητοῦ πατρὸς εἴτε Λοξίου.ἔα· τίς οἴκων θυοδόκων ὑπερτελὴςἀντήλιον πρόσωπον ἐκφαίνει θεῶν;φεύγωμεν, ὦ τεκοῦσα, μὴ τὰ δαιμόνωνὁρῶμεν — εἰ μὴ καιρός ἐσθʼ ἡμᾶς ὁρᾶν.Ἀθήναμὴ φεύγετʼ· οὐ γὰρ πολεμίαν με φεύγετε,ἀλλʼ ἔν τʼ Ἀθήναις κἀνθάδʼ οὖσαν εὐμενῆ.ἐπώνυμος δὲ σῆς ἀφικόμην χθονὸς